Germencik İncirinin Gözyaşı

Aydın ovalarında yaz sonuna doğru güneş iyice ağırlaştığında, Menderes Vadisi’nin üzerinden sıcak bir buğu yükselir. Bu buğu, dünyanın en özel inciri olan Sarı Lop’un olgunlaşma feryadıdır. Dallarda ballanıp ağırlaşan incir, artık kendi içindeki o yoğun yaşam coşkusunu taşıyamaz hale gelir ve kabuğu çatlayıverir. İşte o çatlaktan dışarıya kehribar rengi bir damla süzülür; Aydınlıların "balı sızdı" dediği o an, doğanın bize sunduğu en büyük ziyafetin başlangıcıdır.

Dağlardan Gelen Yağ, Ovadan Süzülen Bal

Aydın inciri, asırlardır Mezopotamya’dan Ege’ye uzanan medeniyetlerin enerji kaynağı olmuştur. Onu ağzınıza götürdüğünüzde, o kadifemsi dış kabuğun yumuşaklığı ile içindeki binlerce çıtır tohumun damağınızda yarattığı o muazzam kontrastı hissedersiniz. Bu tat, toprağın güneşle girdiği bir simya oyununun sonucudur. İncirin ballı gözyaşı, hiçbir yapay tatlandırıcının ulaşamayacağı bir derinliğe sahiptir; içinde toprağın sıcaklığını, ağacın sabrını ve güneşin bereketini taşır.

Güneşle Mühürlenen Tat

Aydın’da incir, sadece taze yenen bir meyve değildir. O ballı gözyaşını döktüğünde dalından düşer ve toprak üzerinde kurumaya bırakılır. İşte o an, doğa inciri kendi özüyle mühürler. Kurutulmuş bir Germencik incirini ısırdığınızda, damağınızda patlayan o karamelize tat, size Anadolu’nun neden "bin pınarlı, bin bereketli" olduğunu anlatır. O bir meyve değil, toprağın kışa sakladığı bir enerji deposu, güneşin en tatlı mirasıdır.